COVID-19


Van 'het is maar een griepje' tot wereldwijde pandemie

Dr. Inge Wouters, hoofdarts

Jeroen Ruysen, verpleegkundig en paramedisch directeur

Ondertussen zijn we goed 3 maanden ver in de corona-epidemie. Op 14 maart ging de ‘lockdown light’ in voege, vandaag trekt het openbare leven zich voorzichtig weer op gang. De winkels en bedrijven mochten terug open, de scholen zijn heropgestart en in de ziekenhuizen kwamen de normale activiteiten weer op gang. Maar het ‘nieuwe normaal’ zal nooit meer hetzelfde zijn als voor deze crisis.

Ook in het SFZ moesten we gaandeweg leren omgaan met de nieuwe wereld waarin we waren terechtgekomen. Al snel werden de eerste signalen vanuit de WHO door het Comité ziekenhuis­hygiëne opgepikt en uitgewerkt in concrete actieplannen. Hiermee hadden we al ervaring omwille van SARS, de Mexicaanse griep en andere outbreaks uit het recente verleden. Maar al snel bleek dat deze theoretische oefening niet zou volstaan voor hetgeen op ons is afgekomen.

Het begin van de epidemie

Vlak na de krokusvakantie dienden zich de eerste ongeruste patiënten aan op spoedgevallen, waarbij we een eerste scheiding van mogelijk besmette patiënten hebben gerealiseerd op de dienst zelf. Toen waren we nog in de veronderstelling dat bevestigde COVID-19-patiënten in gespecialiseerde centra opgenomen zouden worden. Nog voor er op overheidsniveau sprake was van verregaande maatregelen, beslisten wij als directie al op 6 maart om onze opleidingen en evenementen te annuleren. Ook sloten we preventief onze kortverblijfafdeling, om eventuele uitval van personeel of drukte door een toestroom van patiënten de baas te kunnen.

Een week later, op 13 maart, schakelde ook de overheid een versnelling hoger en kregen we actief de opdracht om alle uitstelbare activiteiten (revalidatie, dagziekenhuis, consultaties, onderzoeken, ingrepen, …) te annuleren. Hierdoor konden we binnen de bestaande setting de patiëntenstromen ontdubbelen en een veilige en kwaliteitsvolle zorg blijven garanderen. Er kwamen aparte trajecten voor alle spoedgevallen, aanstaande moeders, kinderen en (verdachte) COVID-19-patiënten op de verblijfsafdelingen en de dienst intensieve zorgen.

Samenwerking, opvolging en sturing

In nauwe samenwerking met de huisartsen werd er heel snel een pre-triagepost operationeel zodat de patiënten die daar nood aan hadden de juiste weg naar ons ziekenhuis konden vinden. Dankzij actieve begeleiding van de woonzorgcentra werden ook de meest kwetsbaren van onze samenleving niet vergeten.

Ook in volle coronacrisis konden onze patiënten rekenen op veilige medische zorgen. Mario Goossens van Triggerfinger maakte hierover een filmpje in samenwerking met het SFZ.

"Nog voor er op overheidsniveau sprake was van verregaande maatregelen, beslisten wij al op 6 maart om onze opleidingen en evenementen te annuleren."

De rode draad in heel dit verhaal was kort op de bal spelen: alles goed opvolgen en continu bijsturen op basis van eigen inzichten en de steeds evoluerende informatie vanuit de overheid. Dankzij dagelijks overleg in de crisiscel mét de huisartsen, de federale gezondheidsinspecteur en de hoofdartsen van de provincie Limburg en Vlaams-Brabant, aanwezigheid op de werkvloer en besprekingen met het kerncomité van de medische raad en (medische) diensthoofden uit de zorg hielden we de vinger aan de pols. We transformeerden onze organisatie om op het hoogtepunt van de crisis te landen op een afdeling met 20 bedden voor vermoedelijke COVID-19-patiënten en 2 afdelingen voor bevestigde gevallen. Zo hadden we een totale capaciteit van 57 bedden en een volledig ontdubbelde afdeling intensieve zorgen met 10 bedden voor COVID-19-patiënten. Daarnaast hadden we ook isolatiemogelijkheden op de afdeling kortverblijf voor mogelijk besmette moeders en kinderen.

Benieuwd naar hoe wij op corona testen?

Bekijk de video

This video has been disabled until you accept marketing cookies. Manage your preferences here or directly accept targeting cookies.

Iedereen samen tegen corona

Vanuit het basisprincipe van maximale ondersteuning en onder het motto ‘we helpen elkaar’ voorzagen we een bestaffing voor deze nieuwe afdelingen. Studenten geneeskunde, huisartsen in opleiding en eigen artsen, samen realiseerden ze permanenties op de diensten spoedgevallen, de corona-afdelingen, COVID-19-intensieve zorgen en non-COVID-19-intensieve zorgen. Dankzij hun flexibiliteit, collegialiteit en een groot verantwoordelijkheidsgevoel konden al onze patiënten steeds rekenen op de allerbeste zorgen. Teambuilding met een hoofdletter ‘T’ dus!

Het virus eist zijn tol

Maar ook de vermoeidheid neemt toe, bij iedereen. Je constant moeten aanpassen aan nieuwe adviezen, werkwijzen en richtlijnen is slopend. De ene verandering is nog niet goed doorgevoerd, of we beginnen al te praten over een wijziging. Dit gaat zo al 3 maanden aan een stuk. En ondertussen moeten we ook nadenken over onze opties bij een eventuele tweede golf. Hoe gaan we ons dan organiseren? We hebben veel geleerd van onze aanpak van de afgelopen weken. Wat is voor herhaling vatbaar? Wat werkte minder goed?

Wat na het coronatijdperk?

De ziekenhuisopnames gaan overal al een tijdje in dalende lijn en het openbare leven komt voorzichtig weer op gang. Ook in ons ziekenhuis zien we minder patiënten met een vermoedelijke of bevestigde COVID-19-infectie. Langzaamaan kunnen we dus de omgekeerde beweging maken en geleidelijk aan onze activiteiten weer opstarten.

Maar voor ons is het nog lang niet over. We blijven de moeilijke taak hebben om een onderscheid te maken tussen patiënten. Wél of geen vermoeden van COVID-19? De richtlijnen van Sciensano veranderen geregeld, gebaseerd op de laatste nieuwe inzichten. Wij volgen en passen onze triage aan. Het blijft echter dansen op een slappe koord.

Bekijk ook het videoverslag 'Een terugblik op een speciale periode' van Hans Put

Wij danken iedereen voor zijn inzet en toewijding en we zijn vooral fier op het voorbeeldgedrag en klinisch leiderschap dat aan de dag werd gelegd.